Category Archives: Sociale media

#letsbeREALLYsocial

Als ik door Facebookstatussen en Instagramposten heen gluur, lijkt het alsof het te allen tijde goed gaat met al mijn virtuele contactpersonen.  Alles gaat altijd van een leien dakje en iedereen is altijd hypergelukkig. Uiteraard gun ik iedereen heel veel levensvreugde toe maar het échte leven bestaat nu éénmaal niet alleen uit rozengeur en maneschijn. Het mensenleven bestaat nu éénmaal uit ups én downs, goede én slechte tijden, bergen én dalen. Een kleurrijk leven is mooi, maar grijs, zwart en wit behoren ook tot het kleurenpalet.

De Photomakers


©  PXHERE.COM

Toch zijn we gedrild, getraind om alleen maar onze supermomenten op de sociale media te delen. We gebruiken sociale media doorgaans als arena voor de meest populaire figuur. In die zin zijn Facebook en consorten een tool, hulpmiddel om je virtuele persona positief in beeld te brengen. Denk bijvoorbeeld aan de Instagramstars met hun ontelbare foto’s, talloze ‘strike a pose’s en de bijna momentane visuele verslaggevingen over hun doen, laten en niksen.  Bovendien hebben ze de perfecte maten, het perfecte haar, de perfecte figuur, manicure en dito pedicure.  Hiernaast zijn ze omringd door een alomtegenwoordige vriendenkring, omnipresente partner, de schattigste kindjes of huisdieren. Daarenboven maken ze de meest duurzame gerechten en voeren ze de meest uitzonderlijke sportprestaties uit.

Deze personen zetten een deel van hun leven tentoon, voornamelijk om bijzondere momenten te delen met hun naasten en (een deel van) de wereld. Maar stiekem en misschien zelfs intuïtief,  gaat het ook om het virtuele applaus, de staande ovatie, de aandacht die zich uit in de likescomments, de (potentiële) sponsors en vooral, om hun persona. Laatstgenoemde geraakt immers verslaafd aan de adrenaline die vrijkomt bij het klikken op het meldingsbericht (‘X heeft gereageerd op je foto’, ‘X heeft je een nieuw bericht gestuurd’,‘X heeft je bericht gedeeld’). Deze attenties geven een kickgevoel en adrenaline is, tot nadere orde, kosteloos.

De Changemakers


©  PXHERE.COM

Naast deze selfiegoeroes, heb je de roekeloze activisten. Het gaat hier om de geëngageerde burgers die altijd en overal mee gaan betogen, acties voeren, betrokken zijn bij verschillende projecten, die je bij elk evenement tegenkomt en die altijd gemarkeerd staan als ‘Gaat’ op Facebook events. Deze changemakers gebruiken sociale media om hun netwerk uit te breiden en te onderhouden, hun politieke, syndicale, mensen- of dierenrechtelijke strijd online te voeren en ‘the battle on the field’ voor te bereiden. Deze idealisten zijn passioneel, vurig met als ultieme levensdoel verandering teweeg brengen.

Ik ben zelf nogal geëngageerd en behoor daarom tot deze groep. Dit zal vrij hautain klinken maar wij, changemakers, kijken stiekem neer op de oppervlakkige photomakers. Maar eigenlijk zijn wij geen haar beter dan de selfiegoeroes. Want ook wíj stellen onze persona centraal. Changemakers ijveren voor een rechtvaardige samenleving. Hun optreden in de sociale media illustreert vaak hun idee van een ideale wereld. Laten we politici en politieke kandidaten als gewillige changemakers onder de loep nemen: ze zijn daar of daar geweest met die of die [*groepsfoto]. Ze hebben dit of dat gedaan en het was heel erg tof [*foto]. Ze zijn iemand tegengekomen, een voorbeeldfiguur, icoon in hun engagement [*selfie].  It’s all about doing the right things with the right people, right (and left)?

Sociale media en toneel


©  PXHERE.COM

Het is natuurlijk niet meer van deze tijd om een project uit te vaardigen en te promoten zonder sociale media. Om een initiatief kenbaar te maken, het publiek hierover te informeren, zal of zou je vanzelfsprekend gebruik moeten maken van deze virtuele kanalen.    Waar ik mij zorgen om maak, is dat sociale media vooral ten dienste staan onze persona, en minder van onze persoon.  De echte, kwetsbare ‘ik’ blijft ergens, verscholen , op de achtergrond. Op zich is dit niet erg wanneer je omringd bent door mensen bij wie je terecht kunt én wil, tijdens de moeilijke perioden.  Maar soms durven we ons zelfs niet bij de meest nabije naasten kwetsbaar te stellen en vindt onze innerlijke, zwaarmoedige belevingswereld haar weg niet naar de buitenwereld.   Natuurlijk kan je ook professionele hulp inschakelen maar ik geloof dat voorkomen beter is dan genezen en dat wij als maatschappij serieus  moeten gaan nadenken over de andere kracht van sociale media, nl. die van steun, hulp, menselijke warmte,  luisterend oor (of een lezend oog en typende vingers).  Eerst moeten wij onze rollen van ‘scrollertoeschouwer’ en ‘photo-/changemaker’ serieus onder de loep gaan nemen. Vandaar de volgende oproepen.

Ik roep alle scrollers op om meer bewust te worden van het tentoonstellingsgehalte van de sociale media. In dit geval, kan je deze kanalen vergelijken met een toneelstuk waar de scrollertoeschouwer zicht krijgt op het podium maar amper weet wat zich achter de scènes afspeelt. De profielhouder is de acteur én regisseur en hoewel het hier om een interactieve  bedoening  gaat, speelt de scrollertoeschouwer vooral een secundaire rol. Ik roep alle photo- en changemakers op om eens REAL te zijn, indien nodig.  Ik zie vaak goednieuwsshows passeren. Héél fijn. Maar graag ook slechtnieuwsstatussen als je je hierdoor beter voelt. Misschien heb je nood aan een knuffel, een telefoontje, een babbelke. Een virtuele maar zeker ook een echte.  Op nieuwjaarsdag voelde ik me wat melancholisch. Ik miste de wenskaartentraditie. Enkele dagen later, heb ik een aantal wenskaarten gekregen, zelfs van mensen die nog niet ontmoet had. Leuk toch! #warmgevoel #letsbeREALLYsocial

“De mens is een sociaal dier”

Hoe vaak lees ik verhalen over mensen die de ene dag een lachselfie maken en een einde maken aan hun leven de volgende dag? We zijn mensen, sociale wezens die het soms niet alleen aankunnen maar hulp van buitenaf moeten inschakelen omdat we gewoonweg tegen de muur oplopen. We stellen onze acteerprestaties blijkbaar liever voorop en steken onze menselijke, diepste, donkerste emoties liever in de doofpot. We dragen liever ons harnas van ‘m’as-tu vu’ tot in de eeuwigheid dan onszelf hier en dan bloot te stellen, in geval van nood.    We noemen onszelf ‘sociale wezens’ maar beperken onze menslievende vaardigheden liever tot oppervlakkige shows. We doen dit uit angst om niet aan de norm te voldoen, buitengesloten te zijn en beoordeeld te worden op wie we écht zijn.

Praten en luisteren…

Ik zeg niet dat we ons leven te grabbel moeten gooien op het internet. Wel dat we ons kunnen bevrijden van onze minder fraaie emoties door óók moeilijkere momenten vast te leggen en te delen. Hierdoor ontstaat een gesprek, virtueel of ‘in het echt’ en praten helpt, ontlaadt en bevrijdt. Luisteren houdt een spiegel voor, (h)erkent en waardeert. Praten kan binnen je entourage, via hulpverlening,  naar aanleiding van een facebookstatus of na een facebookoproep om eindelijk weer eens iets te gaan drinken. Vergeet die smartphone dan niet weg te zetten, te praten en te luisteren 😊. 


©  PXHERE.COM